Echte Eerlijkheid soms meer kwaad dan goed doet: Toen Howard Stringer in 2005 CEO werd van Sony, bracht hij zijn westerse directheid mee naar Japan. Hij sprak openlijk over grote veranderingen die volgens hem nodig waren. De inhoud klopte, maar in de boardroom voelde het ongemakkelijk. In de Japanse bedrijfscultuur wordt kritiek vaak indirect gegeven, via consensus en subtiele suggesties. Stringer leerde snel om eerst te luisteren, vragen te stellen en pas daarna voorzichtig zijn visie te delen. De boodschap bleef hetzelfde, maar de vorm veranderde – en daarmee de impact.
In mijn werk met leiders zie ik dit vaak gebeuren: wat voor jou voelt als open en eerlijk, kan voor een ander hard of zelfs aanvallend klinken. Directheid is cultureel bepaald. Zonder de juiste relatie, timing en toon komt je boodschap niet binnen, maar keert hij zich tegen je.
Echte eerlijkheid vraagt dus meer dan alleen de waarheid uitspreken. Het vraagt afstemming. Weten waar je staat in de relatie. Voelen hoe de timing is. En je toon kiezen op een manier die ruimte laat voor de ander. Soms is dat zachter dan je gewend bent, soms juist explicieter.
Leiderschap is niet alleen wát je zegt, maar hóe je het zegt. Als de vorm niet klopt, raakt de inhoud verloren. Maar als de vorm wél klopt, kan zelfs een moeilijke boodschap bouwen in plaats van breken.
Aan jou de vraag
Wanneer heb jij meegemaakt dat de manier van zeggen belangrijker werd gevonden dan de inhoud?
