Na een strategiesessie met een directieteam vroeg ik iedereen om op te schrijven wat ze hadden onthouden van de presentatie die net was gegeven. Er stonden twaalf punten op de sheets geweest. De meeste mensen schreven er twee op, een enkeling drie. Niemand meer dan dat.
Dit is geen kwestie van onoplettendheid, het is een kwestie van hersencapaciteit. Psycholoog George Miller publiceerde in 1956 zijn beroemde onderzoek naar de grenzen van het werkgeheugen, met als vuistregel dat mensen doorgaans niet meer dan vijf tot negen nieuwe elementen tegelijk kunnen vasthouden, en bij gesproken informatie ligt die grens vaak dichter bij drie of vier. Wat daarboven komt, verdringt wat er al lag. Elk extra punt dat je toevoegt aan een presentatie kost je dus niet alleen zendtijd, het kost je ook de punten die je al had gemaakt.
De meeste sprekers doen het tegenovergestelde van wat werkt. Uit angst om iets belangrijks te vergeten, proppen ze er zoveel mogelijk in, met als resultaat dat het publiek achteraf niets specifieks kan navertellen. Wie zijn boodschap terugbrengt tot drie kernpunten, en al het overige daaronder groepeert in plaats van ernaast plaatst, geeft het publiek juist een structuur om het geheel te onthouden.
In de Open Masterclasses in september werken we aan precies die reductie. Drie dagdelen, verspreid over drie weken, in een kleine groep van maximaal vijf mensen, twee plekken zijn inmiddels vergeven. We halen samen uit jouw rijke verhaal de drie punten die er echt toe doen, en bouwen daar een structuur omheen die blijft hangen. Meer weten of een plek reserveren kan via
