In 1997 stond Steve Jobs voor zijn team bij Apple en maakte hij een besluit dat alles veranderde: bijna alle producten verdwenen zodat er weer focus kwam. Wat hij deed was niet alleen eerlijk zijn, hij nam zichtbaar verantwoordelijkheid voor richting. Zijn woorden sloten aan op wat het bedrijf nodig had, niet op wat comfortabel voelde.
Afgelopen week werkte ik hieraan met een executive uit een industrieel bedrijf. Hij zei: ik ben open in meetings, maar daarna is mijn team juist minder zeker en besluiten we langzamer.
In veel vergaderingen gebeurt dit. Je voelt spanning of twijfel en je kiest voor openheid. Je deelt je onzekerheid, je nuanceert, je legt uit hoe ingewikkeld het is. Wat mensen vervolgens missen, is houvast. Ze horen veel, maar ze weten niet wat vaststaat, wat nog open ligt en wat jij nu van hen verwacht.
Dat is precies waar strategische authenticiteit over gaat. Authenticiteit is niet alles delen. Strategische authenticiteit is: jezelf blijven, maar bewust kiezen wat je laat zien zodat je team vooruit kan. Eerlijk, congruent, zonder toneel, maar wel met regie.
Hier zit ook een harde realiteit achter. Mensen zeggen dat ze authenticiteit belangrijk vinden. In een groot onderzoek zegt 86% dat authenticiteit meeweegt in hun keuze. Tegelijk denkt 92% van organisaties dat ze authentiek communiceren, terwijl 51% van mensen zegt: minder dan de helft van de merken is écht authentiek. Bij millennials zegt 30% zelfs dat ze een merk hebben gedumpt omdat het nep voelde. Dat gat tussen “ik bedoel het goed” en “het komt niet zo over” zie je ook in teams.
Wat maakt het verschil in een meeting? Drie concrete keuzes die je letterlijk kan uitproberen.
Eerste keuze: begin met één zin die de richting neerzet.
Bijvoorbeeld: “Vandaag nemen we één besluit, dit is de richting die ik voorstel.”
Pas daarna komt de uitleg.
Tweede keuze: scheid vast en open, hardop.
Zeg: “Dit staat vast,” en noem het.
Zeg daarna: “Dit staat nog open,” en noem precies waar je input op wilt.
Mensen worden rustig zodra ze weten waar ze invloed hebben.
Derde keuze: kies je moment voor twijfel.
Twijfel delen vóór een besluit voelt open, maar het maakt anderen vaak voorzichtig.
Twijfel delen ná een besluit maakt je menselijk, zonder dat het richting kost.
Zeg dan: “Dit besluit staat, dit vind ik er zelf spannend aan, hier let ik op de komende weken.”
Je hoeft niet minder jezelf te zijn. Je moet vooral voorspelbaarder worden in je rol. Dat is wat vertrouwen bouwt. Niet door harder te praten, maar door helderder te kaderen wat mensen met jouw woorden moeten doen.
Toch blijven veel leiders dit in hun eentje uitproberen. Onder druk val je terug op je automatische stijl: meer uitleg, meer nuance, meer woorden. Zonder spiegel zie je dat patroon pas als het te laat is.
Wat ga jij de volgende keer als eerste zeggen wanneer je voelt dat je wilt uitleggen, maar je team eigenlijk richting nodig heeft?
