Toen Angela Merkel in 2015 naar Japan reisde voor economische gesprekken, dacht ze dat een subtiele opmerking van een Japanse minister instemming betekende. In de Duitse context zou dat zo zijn. Later ontdekte ze dat het juist een indirecte manier was om af te wijzen. Sindsdien verdiepte ze zich voor internationale ontmoetingen altijd in de culturele context, om de echte boodschap achter de woorden te begrijpen.
In mijn werk met leiders zie ik vaak dat context het verschil maakt tussen verbinding en misverstand. In low-contextculturen, zoals Nederland of Duitsland, is duidelijkheid beleefdheid: zeg wat je bedoelt en wees concreet. In high-contextculturen, zoals Japan, zit respect juist in subtiliteit en wat niet wordt gezegd. Daar is stilte geen ongemak, maar een teken van reflectie of bedachtzaamheid.
Wanneer je die verschillen negeert, ontstaan er botsingen. Wat voor jou transparantie is, kan voor de ander hard klinken. Wat voor jou beleefdheid is, kan voor de ander juist onduidelijk aanvoelen. Leiderschap betekent dus niet alleen luisteren naar woorden, maar ook naar ondertonen, stiltes en lichaamstaal.
Het vraagt dat je je stijl kunt aanpassen zonder jezelf te verliezen. Door context te herkennen, toon je respect – en bouw je sneller vertrouwen op. Soms zit de belangrijkste boodschap niet in wat wordt uitgesproken, maar in wat tussen de regels door klinkt.
Aan jou de vraag
Hoe zorg je dat je subtiele signalen beter opvangt in internationale settings?
